Kaibigan

“When the sun shine,
we shine together
Told you I’ll be here forever
Said I’ll always be your friend
Took an oath I’ma stick it out till the end
Now that it’s raining more than ever
Know that we’ll still have each other
You can stand under my umbrella
You can stand under my umbrella…”

 Ang totoo, ang gusto kong sabihin, malungkot ako. Nagtatampo. Nagtatampo ako kasi feeling ko nag-iisa ako palagi. Pathetic. Pero iyon talaga ang nararamdaman ko. Nagtatampo ako sa bestfriend ko kasi, oo nga lagi nga kaming magkasama pero pakiramdam ko nagsosolo lang ako kapag magkasama kami parang wala lang. Ni hindi ko mahawakan kamay nya kapag nalulungkot ako. Hindi ko masandalan balikat nya kapag antok na antok na ako at gusto ko sanang sumandal muna lalo na kapag nasa bus kami. Nagtatampo ako kasi hindi ko iyon magawa pero bakit pag ibang tao pwede.  Siguro nalulungkot lang talaga ako. Pero hindi ko na ito dapat iniisip dahil lalo lang sasama loob ko. Kahit masakit at nasasaktan ako dahil feeling ko I’m always taken for granted, I will always be here for him. I will always understand and care for him. Mahal ko iyon eh. Mahal na mahal…Ü